“
Regen…
Na ons eerste bouwweekend reden we naar huis met vuile handen, pijnlijke spieren en een hoofd vol plannen. De muren stonden recht, de eerste contouren waren zichtbaar en heel eerlijk? We zagen het al helemaal voor ons. Alleen had het weer blijkbaar andere plannen.
De regen bleef komen. En komen. En nog wat meer komen. Wie ooit gebouwd of verbouwd heeft, weet het: je kunt veel plannen, veel voorbereiden en veel organiseren… maar tegen het Belgische weer win je zelden.
Door de aanhoudende regen werd het onmogelijk om verder te werken aan de afwerking van het dak. Daardoor konden we ook het nieuwe gedeelte nog niet aansluiten op het oude deel. Iets waar we ons eigenlijk wel zorgen om maakten, maar liever ineens hadden aangepakt. Dus deden we wat elke verbouwer vroeg of laat leert: improviseren.
Op het dak kwam een zwaar zeil te liggen. Maar daar bleef het niet bij. Omdat de openingen voor de ramen nog niet dicht waren en we absoluut wilden vermijden dat de ondergrond binnen nat werd, pakten we de blokhut verder in met extra zeilen. Op dat moment leek ons boshuisje eerlijk gezegd meer op een gigantisch ingepakt cadeau dan op een woning in aanbouw. Niet bepaald Pinterest-waardig. Maar wel effectief.
Kleine stappen
En tussen de regenbuien door? Dan werkten we verder. Geen grote spectaculaire momenten deze keer, maar eerder die kleine stappen die achteraf misschien minder zichtbaar zijn, maar minstens even belangrijk blijken. Er werd gewerkt aan de voorbereiding voor het plaatsen van de ramen. Extra houten kaders werden zorgvuldig geplaatst zodat alles klaar zou zijn zodra het weer een beetje meewerkte.
Een dag later was het eindelijk ietsje droger. Nog altijd koud, ijskoud zelfs, maar droog genoeg om opnieuw extra helpende handen op te trommelen voor het plaatsen van de ramen in het nieuwe deel.
Samen werd er getild, gemeten en geplaatst. En beetje bij beetje begon het opnieuw meer op een huis te lijken. Het eerste raam duurde het langste, maar vanaf dan hadden we de werking door. En dan was er nog een geluksmomentje. We hebben een nieuwe voordeur voor de blokhut.
Misschien klinkt dat als iets kleins, maar tijdens een verbouwing leer je de waarde van kleine mijlpalen enorm waarderen. Want plots zie je het weer. Niet enkel een werf, niet enkel stapels materiaal en een planning die voortdurend verandert. Maar een thuis. Nog niet af. Nog niet perfect. Maar alweer een stap dichterbij.
” Wim en Stephanie uit Wuustwezel
