“
Een thuis te zien in Wuustwezel
Er zijn van die momenten tijdens een verbouwing waarop er iets verandert. Niet zichtbaar op foto’s. Niet spectaculair zoals een muur die rechtstaat of een dak dat dichtgaat. Maar iets in je hoofd verschuift. Plots kijk je niet meer alleen naar een werf, maar begin je een thuis te zien.
Dat gevoel kwam bij ons ergens tussen een rolmeter, potloodlijnen en een hoop meetwerk. Het plan voor de elektriciteit en de keuken zijn ondertussen in orde.
Aan de hand van het plan van de architect begonnen we af te meten waar de binnenmuren zouden komen. Voor het eerst kreeg de ruimte van de oude blokhut echt vorm. Niet meer enkel een grote open blokhut, maar een plek waar straks geleefd wordt met extra kamers: Een master bedroom, een apart toilet, een berging, een badkamer en een gang.
Relativeren en manoeuvreren
Op papier leek het allemaal heel logisch. In werkelijkheid werd het vooral veel meten, opnieuw meten, twijfelen, controleren en nog eens meten. Want een plan is één ding. Een bestaande blokhut van meer dan veertig jaar oud is iets anders. Natuurlijk kwamen we onderweg kleine verrassingen tegen. Zo bleek de doorgang van de slaapkamer naar de badkamer uiteindelijk iets smaller uit te komen dan voorzien op plan. Maar gelukkig ook beseffen: hiermee kunnen we werken.
Verbouwen leert je trouwens behoorlijk snel relativeren. Niet alles loopt exact zoals getekend, en dat hoeft ook niet. Je leert snel schakelen en doorgaan. Ondertussen begonnen onze gedachten ook steeds vaker af te dwalen naar iets anders: de afwerking. Eens de ruimtes zichtbaar worden, begint je hoofd automatisch verder te denken.
Waar komt de zetel?
Welke vloer willen we?
Waar komt verlichting?
En vooral: waar gaan we later met een tas koffie zitten kijken naar de regen in het bos?
Voor we nu deftig verder kunnen, komen er minder zichtbare zaken bij kijken: leidingen, elektriciteit, aansluitingen… de minder zichtbare dingen die later ontzettend belangrijk blijken. In het nieuwe gedeelte werden de eerste elektriciteitsdoosjes ingeboord. Op papier klinkt het als een klein werkje. In werkelijkheid waren onze armen daar iets minder enthousiast over.
En alsof er nog niet genoeg zware dingen door onze handen waren gegaan tijdens deze verbouwing, trommelden we een week later opnieuw extra vrienden op. Missie van de dag: de schuifdeur plaatsen.
Alleen was er één klein probleem.
Recht naar binnen? Dat ging niet.
Dus werd er gemanoeuvreerd, geschoven, gedacht, opnieuw geprobeerd en moest de zware schuifdeur schuin door de opening van het terras naar binnen. Het ging uiteindelijk iets vlotter dan op voorhand gedacht.
Winddicht
En toen gebeurde iets waar we al 3 maanden naartoe aan het werken waren. De bouw was eindelijk winddicht.
En eerlijk?
Dat voelt fantastisch. Niet alleen omdat de wind voortaan buiten bleef. Ook omdat het ineens veiliger voelde. Meer afgesloten. Meer beschermd. Meer diefstalproof.
Kleine overwinning. Groot gevoel. Stap voor stap, plank per plank en met heel veel helpende handen begon het stilaan écht op een thuis te lijken.
” Wim en Stephanie uit Wuustwezel
