“
Lange adem…
Na muren rechtzetten, sneeuw, zeilen en regen begonnen we stilaan een belangrijke les van verbouwen te begrijpen: sommige stukken gaan razendsnel… en andere voelen als een werk van héél lange adem. Het dak bleek duidelijk categorie twee.
Tijdens de kijkdag bij Nordic EcoHome in Achterveld hadden we een bepaalde dakafwerking gezien die meteen bleef hangen. Zo eentje waarvan je naar huis rijdt en denkt: ja, dát is het. Het paste perfect bij de stijl die we voor ogen hadden: strak, tijdloos en helemaal passend bij het karakter van het huis.. Alleen was er één klein detail waar we toen niet over hadden nagedacht.
Felsplaten
Blijkbaar was felsplaten vinden in België nog niet zo vanzelfsprekend. Dus begon opnieuw een zoektocht. Veel telefoons, veel opzoekwerk en veel “nee, dat hebben wij niet”. Tot we uiteindelijk terechtkwamen bij een dakbouwmarkt in de buurt. Opgelost. Of ja… deels opgelost. Het heeft nog wel wat voeten in de aarde gehad om alle materialen te bestellen, maar tussendoor moesten we nog altijd de aansluiting van het nieuwe op het oude deel maken. Een werkje waar we steeds meer tegenop zagen. Hoe meer je over iets nadenkt, hoe groter het in je hoofd wordt.
Uiteindelijk zijn we gewoon gestart. En daarvoor moesten de schuine balken geplaatst worden. Op papier klinkt dat behoorlijk eenvoudig. In werkelijkheid betekende het: extra mankracht, veel precisiewerk en iemand met serieus wat vakmanschap op het dak. De schuine balken moesten perfect aansluiten op de nokbalk van 350 kg.
Passen en meten met helpende handen
En perfect betekent in verbouwtaal meestal: passen, opnieuw passen, nog eens meten, terug aanpassen… Er werd gevloekt. Er werd gezweet. Hier en daar vloeide zelfs een beetje bloed. Maar we hadden geluk. Het weer zat eindelijk mee. We konden dus gewoon weekend na weekend verder werken.
Met opnieuw helpende handen konden we verder. Het oude gedeelte werd ontdaan van zijn bestaande dakbekleding en stap voor stap begonnen oud en nieuw meer één geheel te worden. Eerst kwam de isolatie over het volledige dak. Daarna het onderdak. En vervolgens de panlatten. Laag per laag. Stap voor stap. Af en toe met wat gemopper, zeker wanneer dan plots de hele doos vijzen van het dak valt. Ze zijn allemaal weer terecht!
Een weekend later werden de felsplaten geleverd. Niet met een gewone bestelwagen, maar met een kraan. Op zo’n moment voelt alles ineens weer groot. Echte-serieuze-verbouwing-groot. En toen startte het volgende avontuur. Het leggen zelf. Of beter gezegd: eerst even uitzoeken hoe we eraan moesten beginnen. Gelukkig konden we ook hier rekenen op hulp met kennis van zaken.
Eerst de zijkanten van het dak afwerken. Daarna de dakgoten eraan. Vervolgens konden de platen op het dak. En net wanneer het goed vooruit ging, kwam de grootste uitdaging: de schuine kilgoten. Die moesten perfect aansluiten op de rest van de platen zodat het dak volledig waterdicht bleef. Een precisiewerkje waarbij geduld plots belangrijker werd dan snelheid. In het oude deel gingen we met een aantal aan de slag om ook die ramen te vervangen. De ramen van de slaapkamers, het bureau en die van de nieuwe badkamer zitten op zijn plaats.
De afwerking van de nok en de zijprofielen volgt later nog, maar één ding kunnen we al zeggen: Het grootste deel zit dicht. En geloof ons: dat voelde als een overwinning.
En alsof het zo moest zijn, daar was de regen wederom. Intussen weten we één ding zeker: een verbouwing bouw je niet alleen met hout, materiaal en plannen.
Ook met een beetje geluk… heel veel droge dagen en met extra helpende handen.
” Wim en Stephanie uit Wuustwezel
